De krankzinnige Doctor Baard was bezig met het weer tot leven roepen van dode puzzels. "Hersens Igor, ik heb meer hersens nodig. Ga nu en breng mij 25 hersens!"

"Ok, meester", stotterde Igor, "Igor hersens gaan vinden." Igor strompelde naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis om wat hersens te "lenen". Hij vond tien hersens in het eerste ziekenhuis mortuarium, tien in het tweede, en tien in het derde ziekenhuis. Hij deed de hersens in een grote zak, gooide de zak over zijn bochel, en hinkte terug naar het laboratorium. Toen hij daar aankwam telde Dr. Baard de hersens.

"Jij idioot Igor!", riep de krankzinnige Doctor, "je hebt dertig hersens meegebracht en ik had er maar vijf-en-twintig nodig. Breng deze vijf hersens terug waar je ze vond. Weet je dan niet dat je je hersens altijd goed moet gebruiken!" Igor boog diep en verontschuldigde zich, "Sorry meester, Igor niet goed tellen. Igor zal ze terugbrengen."

Op de weg terug kwam Igor voorbij een bar en dacht dat het geen kwaad kon om daar even binnen te wippen voor een Bloody Mary. Aan de bar zal een vrouwelijke lijkenpikker. Ze dronk met kleine teugjes aan een Zombie en zong in zichzelf een lied "in een groen, groen trollenland". Het was voor haar een lange dag geweest en ze was doodop. "Had ik maar hersens...", mompelde ze levensloos."

Igor zag haar meteen en ging naast haar zitten met de zak. "Wat doet een verduiveld leuke lijkenpikker als jij in zo'n armoedige bar?", vroeg hij. Igor liet haar koud, totdat ze bemerkte wat hij in de zak had. "Hersens! Ik houd van een man met hersens." Igor stak snel zijn hand in de zak en bood haar een hersenexemplaar aan. Ze keek hem doods in zijn ogen, hopend dat ze nog meer zou krijgen, en zei, "iedereen weet hoe meer hersens hoe beter....". Smachtend nam Igor er nog een en gaf het haar. Toen zag Igor een woedende Dr. Baard de bar binnenkomen. Bang dat hij straf zou krijgen, knoopte Igor snel de zak dicht en glipte via de achteruitgang naar buiten, en hinkte naar de ziekenhuizen.

Omdat Igor nog drie hersens over had, bracht hij bij elk ziekenhuis mortuarium een exemplaar terug. De volgende dag werd door elk ziekenhuis gerapporteerd dat er negen hersens weg waren, een totaal van zeven-en-twintig hersens. Tel die bij de twee exemplaren die Igor's vriendin verorberd had en je hebt een totaal van negen-en-twintig hersens.

Wie mist er een exemplaar hersens?

"Igor ik heb een gevaarlijk karweitje voor jou" zegt Doctor baard. "In de Tombe van Maniakkus heb ik negen dozen met verschillende chemische stoffen opgeslagen. Daar zijn de dozen omgeven met borax om onderlinge reacties te voorkomen."

"Jij moet die negen dozen halen en hier in het laboratorium op één rij op die plank aan de muur zetten, met de cijfers naar voren zodat ik ze kan lezen. De dozen zijn genummerd van 1 t/m 9".

"Ok, Igor zal halen dozen". "Wacht jij idioot, je moet de dozen zo neerzetten dat er nooit een twee-cijferig getal te lezen is dat geen produkt is van positieve een-cijferige getallen. Anders blaas je het hele laboratorium op!" "Huhh, Igor snap, niet goed, Boem!!".

Hoe moet Igor alle negen dozen op één rij zetten?

"Igor!, herinner je je nog die drie speciale pakketen met het eenhoornhaar, de drakengal en het weerwolfbloed? Ze kwamen op verschillende data binnen. Ik probeer mij te herinneren hoeveel dagen we de drakengal in huis hebben."

"Huhhe, Igor weet dat drakengal ± 20 dagen voor weerwolfbloed arri.. vuhh.. gebracht werd, eenhoornhaar laatste werd gebracht" antwoordde Igor, blij dat hij Doctor Baard kon helpen.

"Volgens mijn notities moeten alle drie artikelen samen precies 100 dagen in ons bezit zijn en liggen de drie artikelen elk een priemgetal aantal dagen in de voorraadkast," sprak Doctor Baard.

"Huhhe, Igor gaan halen eenhoornhaar?"

"Nee Igor, het elixer dat ik aan het brouwen ben heeft drakengal nodig maar het mag absoluut niet te oud zijn, vandaar dat ik moet weten hoelang we het al hebben liggen. De gevolgen van te oud drakengal zijn niet te overzien." Doctor Baard scheen duidelijk uit zijn hum.

"Igor niet kan help," zei Igor, "Igor op achterhoofd gevallen!"

Hoeveel dagen zijn de drie artikelen in huize Baard?

Op een zonnige dag ontmoette ik mijn goede vriend Doctor Baard met zijn knecht Igor in het park. Hij pochte dat Igor een goede knecht was. Ik besloot dit eens te testen en tekende een cirkel in het zand met mijn wandelstok.

Op precies gelijke afstanden tekende ik vijf punten op de cirkel. "Igor", zei ik, "die punten zijn gebouwen op mijn estate, laat ik ze A,B,C,D en E noemen. Let nu goed op! Gebouw D ligt in een rechte lijn even ver van gebouw E als gebouw E ligt van gebouw A. Gebouw C daarentegen ligt dichter bij gebouw A dan bij gebouw B. Als ik met de wijzers van de klok langs alle gebouwen wandel en bij gebouw A begin kom ik eerder B dan C tegen".

"Duhh, wat Igor moet halen", onderbrak Igor.

"Je hoeft niets te halen Igor", zei ik, "maar luister. Als jij bij gebouw E bent en je vertrekt in de richting met de wijzers van de klok, welk gebouw kom je dan het eerst tegen?"

"Huhhhe, Igor nodig hulp, hoofd pijn doen!"

Doctor Baard zit in het laboratorium de kosten van vijf verse lichaamsdelen op te tellen die hij zo juist telefonisch had doorgekregen van de lokale grafschender. "Igor haal eens vlug een nieuwe kroontjespen, deze gaat het begeven", sprak Baard.

Pas als de Doctor de hele berekening af heeft, komt Igor hinkend met het gevraagde object binnengestormt en botst in zijn enthousiasme tegen de lessenaar, waardoor de inktpot omvalt en rode inkt over de berekening vloeit. "Hohhh, Igor af doen", zegt hij geschokken, maar het is al te laat. Alleen het resultaat is nog te lezen, 23,77.

"Duhhh elke bedrag uit 3 cijfers waren, een voor en twee na komma", probeert Igor te helpen. "Juist ja, ik herinner mij ook dat elk cijfer 1 hoger was dan het cijfer dat er boven stond, met dien verstande dat onder de 9 een 1 stond", zegt de Doctor.

"We moeten de hele berekening nu toch kunnen herstellen?" "Duhhuhh!" "Wat?... Jaja, ik vergeef je Igor".

"Tot de volgende keer!" Igor en Doctor Baard zwaaien Doctor Rankestein, de neef van Doctor Baard, uit.

Eenmaal terug in het laboratorium vraagt Doctor Baard aan Igor, "Zeg Igor, hoelang verbleef mijn neef Karl eigenlijk dit jaar?"

"Duhhe, Igor weet het 9 dagen regende."

"Weet je dat wel zeker Igor, je weet wat er de vorige keer gebeurde," zei Doctor Baard, duidelijk een heel stuk milder dan Igor gewend was. "Als het 's morgens regende, klaarde het tegen de middag weer op, en was de avond prachtig. En omgekeerd werd elke regenachtige avond voorafgegaan door een mooie morgen," wist Doctor Baard te herinneren.

"Huhhuh, Igor zeker weet. Igor tellen zeven mooi morgens en duhhu, 8 mooi avonduh."

Hoeveel dagen bleef Karl logeren?

'Igor!'. De stem van Doctor Baard klinkt gebiedend. 'Igor, waar zit je?'. Maar er komt geen antwoord. Nadat hij nog wat vlinder-oorsmeer in een reageerbuisje heeft gemengd met anderhalf dozijn rupseteen-nagels, en het geheel ruim een minuut heeft verwarmd in een badje met heet water, roept hij nog eens 'Igor, waar blijf je nou? Igor !!!'. Maar het blijft angstwekkend stil.

'Dan moet ik hem toch maar gaan zoeken; er zal toch niets mis zijn met hem? Of is het genootschap nl.puzzels nog altijd ontevreden over mijn houding jegens mijn ondergeschikte en hebben ze hem ontvoerd naar . . . naar . . . ik moet er niet aan denken!'. Doctor Baard legt het reageerbuisje neer, en staat, in gepeins verzon- ken, op om Igor te gaan zoeken. Hij struikelt bijna over drie dozen met Noordwijkse appelflappen, nieuwe eierschalen en misselijkmakende gebakjes, loopt de laboratori- umruimte uit en doorzoekt het halve gebouw tot hij, in het stookhok, met de rug tegen de kachel, een bibberende Igor aantreft.

'Igor koud, heel koud Igor bibber duhhh . . . bibber' brengt de trouwe knecht klappertandend uit. 'Je wordt toch niet ziek?' antwoordt Doctor Baard, 'Anders moet je maar een extra hemd aan doen. In het magazijn staat een houten kast, rechts langs de muur'. 'Igor weet kast, maar kast oud en niet sterke planken, duhhh . . . bijna krak plank' antwoordt de knecht spontaan.

'Inderdaad, Igor, op de bovenste plank staat een doos met houten eetlepels en daarnaast een doos met hemden. Daar mag jij een hemd uit pakken, of als je het nodig vindt wel twee of drie' vervolgt de Doctor, in een gulle bui, en indachtig de toorn die hij zich van het genootschap op de hals zou kunnen halen indien hij minder ruimhartig zou zijn. 'Maar Igor, als je dan toch naar het magazijn gaat, neem dan meteen die drie dozen mee die nog in het laboratorium op de grond staan, en berg ze op in dezelfde kast, maar wel op de juiste plaats, anders breken de planken. Begrepen?'.

'Igor drie dozen halen, duhh . . . bibber bibber . . . in krak kast opbergen en Igor hemd pakken bibber duhhh . . . bibber'. Weg is Igor, hij haalt de dozen op en spoedt zich al klappertandend naar de oude kast in het magazijn. Op de bovenste plank staan inderdaad twee dozen, maar voor hij een hemd durft te pakken wil hij eerst de dozen op bergen. Op de tweede plank staan naast elkaar dozen met Limburgse inkt, bronsgroen eiken hout, beukenootjes, citroenschillen, nandrolon, opossumhuiden en fietsbellen. Daarnaast ziet hij nog één plekje vrij, en op de volgende plank is nog ruimte voor twee dozen. 'Igor niet weet welke doos bibber duhhh . . . bibber waar moet, en doos verkeerd is plank krak'.

Wie helpt Igor de kast in te ruimen?

"Dit wordt echt geweldig, ja, echt onovertroffen !" sprak Doctor Baard op een morgen, nadat hij weer een nieuw brouwsel had gemaakt. Lachend liep hij naar de glazen distilleerkolom waar een lichtgroen vocht uit druppelde.

"Straks nog wat suikerkorrels er bij, en dan hebben we het lux aeternam, het eeuwig licht, binnen handbereik. Nooit geen electrisch licht meer nodig, nooit meer kaarsen of olielampen, dit wordt het helemaal!". Terwijl hij zich enthousiast overgaf aan een rondedansje kwam juist zijn trouwe assistent het laboratorium binnen.

"Igor", sprak Doctor Baard, "straks kan hier het licht uit en dan hoef je het nooit meer aan te doen". "Igor niet begrijp duhhh ... Doctor Baard niet werken in donker. En Igor beetje donker bang". Zo enthousiast als Doctor Baard was, zo terneergeslagen raakte Igor bij de gedachte alleen al dat hij voortaan in een donker laboratorium zou moeten werken.

"Nee, Igor, het wordt niet donker, maar ik heb het altijd brandende licht bijna uitgevonden. Haal jij nog wat suiker, en let op dat je geen Chinese lijst pakt. Geef dat dan aan mij en dan doe *IK* dat straks bij het brouwsel dat daar uit de distilleerkolom druppelt". "Igor weet niet, meester zelf suiker bij chemie doen, want gisteren dan boem boem gevaarlijk".

Igor haalt suiker, overhandigt dat aan Doctor Baard en hij kijkt angstvallig toe wat er gebeurt als zijn meester de suiker toevoegt.

"Het kan even duren, maar het komt zo op gang", sprak de wetenschapper. En inderdaad, er komt een kleine flits uit de schaal. "Schrijf de tijd op, Igor, het is nu 7:59:03". Igor pakt een pen en schrijft zorgvuldig het tijdstip op.

"Weet je, Igor, zo'n flits komt straks weer, en daarna weer, maar het is een traag chemisch proces dat via het pro-aktief injecteren van condensatief ge-activeerde tropoculen en asy-trialen in de lucht zichzelf in gang zet en steeds sneller verloopt", vertelt Doctor Baard in opperst enthousiasme. In een nimmer aflatende woordenstroom ratelt hij door. Zo is hij al bijna een half uur aan het woord. "De flitsen zullen elkaar steeds sneller opvolgen, tot het bijna continu licht flitst. Let maar op!". De woorden waren nog niet verstomd, of daar kwam weer een flits. "8:25:20" schreeuwde Baard, veel harder dan nodig, en Igor noteerde braaf.

Na enige tijd leek de wijze man gelijk te krijgen, want de flitsen volgden elkaar steeds sneller op. Op de lijst stonden de volgende tijden:

7:59:03
8:25:20
8:48:51
9:09:36
9:27:35
9:42:48
9:55:15
10:04:56

Ineens riep Igor uit "Doctor Baard niet licht hier weghalen, straks elixer uit gaan en nooit meer aan". Inderdaad, Igor was ditmaal slimmer dan zijn meester. Hoe laat flitst het brouwsel voor de laatste maal?

"Igor", riep Doctor Baard, "weet je nog dat ik laatst geheugen-elixer gemaakt heb, om aangename herinneringen uit het verleden terug te roepen en die momenten opnieuw te beleven?". "Igor weet, U denken aan duh ... lekkere taartjes mmm ...". "Nou, Igor, ik heb nog veel aangenamer momenten opnieuw beleefd, maar ik wil er toch graag nog wat Chinese lijst aan toevoegen, zodat ik veel sneller naar vroeger kan terug-denken dan nu. Om een week terug te gaan in de tijd heb ik nu al een half uur nodig, dat kost me gewoon te veel tijd".

"Igor Chinese lijst halen" en voordat de Doctor ook maar iets kan zeggen is de trouwe knecht al weg gerend naar de overbejaarde houten kast in het magazijn om er Chinese lijst te halen. Uit zijn hoofd weet hij van de vorige keer dat de doos met Chinese lijst tussen de suiker en de Argentijnse roddelbladen in staat, grijpt een handje van het witte goed uit de 17e doos in de kast en rent weer terug naar het laboratorium. "Doctor weg? Doctor naar WC misschien; Igor vast helpen en Chinese lijst in elixer gooien". Een wee-zoete geur overstijgt de scherpe zwavelgeur en vult het gehele laboratorium. Zacht bruisend en onopgemerkt ontstaat een gevaarlijke atmosfeer in de zuurkast.

Even later stapt Doctor Baard naar binnen en zegt "Igor, had je gezien dat ik de doos met Chinese lijst ergens anders neergez" ***BOEM***, ***BOEM***, glasgerinkel, rondspuitende zwavelsoep, en nog een paar keer ***BOEM***, Dan valt er een stilte, die een van doodsangst sidderende Igor stamelend doorbreekt met "Igor niet weten Chinese lijst of andere plek. Igor pakken van doos 17. Doctor Baard nu Igor ontslaan alstublieft niet?". Het angstzweet breekt hem aan alle kanten uit, maar de Doctor, nog altijd indachtig de alomtegenwoordige aandacht die het achtenswaardig genoodschap nl.puzzels op hem gevestigd houdt, antwoordt "Nee Igor, jij bent mijn assistent, en jij blijft mijn assistent. Als je tenminste niet nog meer van dit soort blunders begaat. Maar je moet nu wel het laboratorium opruimen en een nieuwe stofjas voor mij kopen, want er is rondspuitende zwavel op gekomen en dat krijg ik er nooit meer uit gewassen. Overigens had ik zojuist even de doos met suiker op de plaats van de Chinese lijst gezet".

IJverig begint Igor te dweilen, te vegen, glasscherven op te ruimen en een nieuwe ruit in de zuurkast te plaatsen. "Doctor, welke maat stofjas Igor kopen voor Doctor Baard?", "Luister Igor", zegt Doctor Baard, de maat stofjas die ik draag bestaat uit twee cijfers. Als je die cijfers met elkaar verwisselt krijg je een nieuw getal. Tel bij dat getal de helft ervan op, en je krijgt weer een nieuw getal. Als je daar 1 bij telt en het resultaat door twee deelt, moet je daar weer hetzelfde getal bij optellen dat je daarnet bij die eerste verwisseling ook al moest bijtellen. Dat levert je precies de maat stofjas op die ik zoek. En schiet op, want de winkels sluiten al bijna!"

"Doctor Baard", sprak Igor de morgen na die gedenkwaardige 22e mei 2002, "U niet meer boos?". Verstrooid keek Doctor Baard op van het chemische soepje dat hij boven zijn bunsenbrander aan het brouwen was. Een sterke zwavelgeur vervulde de ruimte ... "Boos? Waarom zou ik boos zijn, Igor?".

"Igor gisteren dom, Igor toch uw verjaardag vergeten?" vulde de trouwe knecht aan. "Hm ... mmm ... mmmmmm, lekker!" was het enige dat de Doctor sprak, en hij roerde weer in het brouwsel. Hij leek wel verdoofd door de dampen die uit de erlemeier naar boven kringelden. "Doctor Baard, u bijna slaap duhhh ... niet goed".

Langzaam draaide Doctor Baard zijn hoofd opzij, en sprak "Nee Igor, ik slaap niet bijna, maar door aan deze cocktail te ruiken kun je in gedachten terug naar aangename momenten uit het verleden. Mijn eerste uitstapje zojuist ging terug naar gisteren, naar die verrukkelijke taartjes die jij had gekocht voor mijn 64e verjaardag. Dus nee, Igor, ik ben niet boos meer". Een zucht van verlichting ontsnapte Igor, en zijn gezicht klaarde helemaal op. Het was vergeven en vergeten. En dat hij onderweg naar de banketbakker Manon van der Wiel was tegengekomen die hem het juiste antwoord gaf, verzweeg hij maar.

"Trouwens", sprak Doctor Baard, "Je houdt toch wel zelf je verjaardag in de gaten, mag ik hopen?". Igor's gezicht verstrakte, want voor deze vraag had hij gisteren al gevreesd. "Ik niet weten duhhh Igor jarig dag". "Wel alle chemicaliën op een rij", zei Doctor Baard, "hoe heb je dan gisteren mijn leeftijd vastgesteld? Ik zei je gisteren toch dat je toen exact de helft van je leven bij mij in dienst was, dat dat ook op de dag nauwkeurig betekende dat je 1/3 van mijn leven bij mij in dienst bent, en dat je, als je op je 64e verjaardag in de VUT gaat, dat je dan exact twee maal zo lang gewerkt hebt als je tot gisteren toe gedaan hebt? Hoe heb je dan mijn leeftijd berekend zonder die van jezelf te berenenen?"

De Doctor was duidelijk uit zijn humeur. "Als het genootschap nl.puzzels niet op de loer lag zou je een forse uitbrander krijgen, nu bewaar ik die voor als je onverhoopt je verjaardag vergeet. Je bent gewaarschuwd".

Gelukkig zocht Doctor Baard weer de vergetelheid boven zijn pruttelende brouwsel, en zijn gelaatstrekken werden snel milder. "Mmm ... ja ... mmmm ... heeeerlijk, verrukkelijk, doe nog maar een mokkapunt!" sprak hij verstrooid.

"Igor," sprak Doctor Baard gehaast, "heb je de reiskoffer gevuld met de benodigde potjes met kattetong, arendsdrek, trollenoren en dergelijke?"

U moet weten dat wanneer Doctor Baard op reis gaat, hij altijd een aantal occulte en chemische stoffen meeneemt, want je weet maar nooit welk een interessante proef je anders zou moeten laten voorbij gaan.

"Huuhhe ja," knikte Igor en sprak verder, Igor heb koffer ingepakt". En even leek het dat er een glimlach op Igor's gezicht verscheen. "hihuhi, Igor heb op vijf rijen het aantal potjes gezet 9 minder dan totaal aantal rijen. Op drie rijen heb Igor, 8 potjes minder gezet dan aantal rijen. Op twee rijen, heb Igor zeven potjes minder staan dan het aantal rijen. Huuhu, op alle overblijvende rijen zuhhhu zeven potjes staan."

"Wat bazel je nou Igor? Hoeveel potjes heb je nu ingepakt? En span je een beetje in, je moet ook de paarden nog inspannen!"

"Igor", sprak Doctor Baard op ongeduldige toon, "Nou, komt er nog wat van?"

"Niet begrijp, u niks vraagt mij?". Nerveus plukt Igor aan een denkbeeldige baardhaar.

"Igor, Igor", vervolgde Doctor Baard. "Ik weet dat je onzorgvuldig, slordig, onbeholpen, vergeetachtig en op zijn tijd dom kunt zijn. Op verzoek van het eerbiedwaadige nl.puzzels genootschap probeer ik je daar niet al te hardhandig meer mee te confronteren, maar vandaag ga je toch echt te ver. Zelfs op deze bijzondere dag neem je niet de moeite om mij te feliciteren of deze eigenaardige datum luister bij te zetten met een smakelijk taartje van de banketbakker hier verderop in de straat, dus ik zie mij genoodzaakt je weer eens vermanend toe te spreken om in elk geval voortaan de kalender beter in de gaten te houden".

"Igor dom, duhh Igor niet begrijp nog" brengt de inmiddels hevig transpirerende assistent stamelend uit. "Kalender zegt 22 mei 2002 en is goed. Igor begrijpt niet, Igor vandaag erg dom".

"Ja Igor, het *IS* 22 mei 2002 maar dat is wel een heel bijzondere datum. Je bent vandaag exact de helft van je leven bij mij in dienst. Voor mij ben je exact 1/3 van mijn leven in dienst, en wanneer jij op je 64e verjaardag met de VUT gaat heb je exact 2/3 van jouw leven gewerkt. Zelf ben ik dan natuurlijk al lang met pensioen, maar dat is niet belangrijk. Ik zal niet meer boos op je zijn wanneer je een paar heerlijke taartjes haalt, en mij vertelt hoe oud ik vandaag ben!"

Igor vlucht snel het laboratorium uit, trekt zijn jas aan, spoedt zich naar de banketbakker en breekt zich ondertussen het hoofd over de bijzondere opgave waarvoor hij zich gesteld ziet.

Wie helpt Igor op weg?

"Igor!, roept Professor Baard, "ga jij eens naar de kelder en haal de kisten met Zilver, Goud, IJzer, Koper, en Brons. En neem de steekwagen mee want je tilt je anders weer een bult".

"Huhh ok, Igor snel gaan", zegt Igor onderdanig, terwijl hij al wrijvend over zijn rug de vorige keer herinnert.

In de kelder vindt Igor zeer veel kisten met alleen getallen erop. Na een tijd zoeken vindt hij in kist 7 zilver, in kist 21 goud, in kist 30 ijzer, in kist 63 koper. Hij kan echter maar niet de kist met brons vinden.

Als Igor terug is in het laboratorium vertelt hij dat hij geen brons kan vinden er zijn gewoon veel te veel kisten. "Huhh Igor alle kisten open maken moet, morgen misschien klaar zijn", zegt Igor en maakt aanstalten om weer naar de kelder te vertrekken.

"Dat is niet nodig", zegt professor Baard en hij vertelt Igor het getal wat bij de kist met brons hoort.

Welk getal staat op de kist Brons?

"Igor, hoe laat is het?" Doctor Baard was - geheel tegen de regels- met zijn hoofd in de zuurkast gekropen om, in opperste concentratie, een chemisch proces te bestuderen dat zich daar voltrok.

"07:53" antwoordde Igor prompt. En voor de zekerheid schreef hij de tijd meteen maar op. Het leek of doctor Baard weer eens bezig was het immer brandend licht uit te vinden. En inderdaad, even later kwam dezelfde vraag weer. "07:59" luidde dirmaal de reaktie. "Oh ... klok kapot gaan, niet meer aan!"

"Hou nou even je mond", bromde de geleerde, "en schrijf de tijd weer voor me op". Dat de klok kapot was gegaan drong blijkbaar niet tot hem door. Gelukkig was het nog maar net gebeurd, dus Igor begreep dat een zuiverder schatting dan ’08:00’ niet bestond. Hij schreef de tijd op, maar wel met een streepje er voor, omdat hij die tijd niet werkelijk had.

Nog geen minuut later kwam het digitale klokje opeens weer tot leven, en kwam de tijd ’08:01’ op het display. Igor slaakte een zucht van verlichting, en hij schreef op verzoek diverse tijdstippen op.

Echter, het noodlot kwam terug, want zodra het 08:06 was, floepte het display weer uit. Wat Igor stilletjes hoopte, gebeurde gelukkig ook. Na een minuut kwam het display weer tot leven, 08:07.

Triester werd het toen een minuut later het uurwerk de tijdmelding weer aan de waarneming onttrok. "Moet 08:08 zijn, maar Igor niet kan zien, klok stuk". Zijn hoop dat een minuut later de display wel weer aan zou gaan werd op de proef gesteld. Leek een minuut ineens zo lang, of bleef het klokje inderdaad langer uit? Gelukkig, om 08:10 lichtte het digitale uurwerk weer op als altijd.

Na nog een paar storingen, om 08:28, 08:38, 08:58 en 09:08, telkens storingen van precies een minuut, leek de klok weer volledig hersteld te zijn. "Klok nu niet meer stuk, misschien negatief straling van proefje in zuurkast".

Dat de klok eerder die dag ook al tweemaal een minuut lang de tijd niet toonde kon hij niet weten; hij begon immers meestal na half acht. Maar negatieve stralingen hadden niets te maken met de haperende klok. Wat was de oorzaak wel?

"Doctor Baard nu vetrekken, want taxi klaar wachten". Igor maakte zich duidelijk zorgen of zijn meester de trein naar Praag nog wel zou halen voor een bezoek aan het internationale milieucongres. "Weet je zeker dat de onderzoeksgegevens over katalytisch gestimuleerde lucht-verontreiniging in mijn valies zitten?". "Igor zeker weten, en nu u weg, want trein niet wachten".

Doctor Baard maakte inderdaad aanstalten om te vertrekken. Hij zocht zijn hoed, zijn jas en zijn handkoffertje, en beende door de lange gang naar buiten, op de voet gevolgd door een onder de kofferlast schier bezwijkende Igor.

De taxichauffeur hielp de doctor instappen, en bevrijdde de trouwe knecht van zijn last. "Igor rug nog zeer", en hij wreef over de pijnlijke plek die hij had opgelopen tijdens het niet al te handig verplaatsen van zware kisten met chemicaliën in de kelder onder het laboratorium.

De taxichauffeur maakte aanstalten om weg te rijden toen doctor Baard het raampje omlaag draaide en zei "Igor, ik vergeet helemaal dat ik, als ik dinsdag terug kom, een etentje met de laureaten heb. Organiseer dat maar in de bibliotheek, aan de grote en de kleine ronde tafels die daar staan. Regel jij de tafelschikking en het tafeltje-dekje, je weet wel, zo’n bedrijf dat alles kant-en-klaar aflevert?". "Igor begrijp cateringbedrijf, maar wie uitnodigen, Igor niet weet?".

De taxichauffeur, wetend dat zijn gast de trein moest halen, begon langzaam op te trekken. "In de middelste la van het metalen bureau in het laboratorium ligt een stapel visitekaartjes, die mensen moet je uitnodigen" riep doctor Baard -nog net verstaanbaar- voordat de taxi om de hoek verdween.

Igor liep verslagen naar binnen. Hij had gehoopt in de paar dagen dat doctor Baard afwezig was, het laboratorium en het magazijn op zijn gemak op orde te kunnen brengen om vervolgens eens wat kalmer aan te gaan doen. En dan kwam nu dit er nog even bij. "Eerst kijken welke mensen komen op eten". Hij opende de genoemde la, en zag daar een berg visitekaartjes door elkaar liggen. "Igor eerst sorteren, dan tafelschikking maken". Zo ontstond de volgende stapel visitekaartjes:

Igor piekerde, peinsde en brak zich het hoofd, maar had geen idee welke tafelschikking hij hiermee aanmoest. Twee dagen later was weliswaar het magazijn redelijk op orde gebracht, maar over de tafelschikking ontbrak hem nog altijd iedere aanwijzing. Helemaal ten einde raad raakte hij toen een telegram bezorgd werd met de volgende tekst:

"Nodig Jurgen en Julia Jung uit -stop- laat twee andere gasten vervallen -stop- groet Baard"

"Hoe nu mensen om tafel zonder ruzie, wie naast wie aan grote en kleine ronde tafel in bibliotheek? Jurgen en Julia, Mees, Ferdi, Desiree ... Igor niet begrijp. Igor eerst zere rug, nu zere hersens".